Kochana, podaj rękę, trzymam cię mocno
siłą będą nasze wspólne marzenia
Choć na drogach od złych przygód tłoczno
Damy radę, dobrego spełnienia
Jestem silny, bo miłość dodana
Jest ogniskiem i ciepłem serc, duszy
Damy radę na tej drodze , kochana
Nic nie złamie jej, nie zniszczy, nie skruszy
Daj rękę, nasze palce są mocne, jak liny
I już razem przez życie pójdziemy
Damy radę z tej jednej przyczyny
Że miłości tej oboje pragniemy
Mów prawdę, proszę, a ja ci pomogę
Wyczuję w dotyku, spojrzeniach twych lodu
I nie zatrzymam, spokojnie idż w drogę
Już miłość moja nie rozgrzeje chłodu
Nie lituj się nad tym, czy będę cierpiała
Wszak jedno więcej, jakie ma znaczenie
Po ranie pewnie będzie blizna trwała
Nie jeden raz w górę toczyłam kamienie
Więc tyle od siebie i żądam i proszę
Mów prawdę, już nie kłam, ja wszystko zrozumiem
Życie potrafi hojne sypnąć groszem
I zabrać wszystko w jednej chwili umie
Jak pies wyliżę wszystkie rany swoje
i wiernopoddańczo znów zaufać sobie
Już o mnie sę nie martw, niech zostanie moje
Na drogę co najlepsze teraz życzę tobie
Gdy lata minęły, a ciebie wciąż nie ma
Czas mnie uraczył nieuniknionym
Przyjęłam spokojnie, bo wiem, że tak trzeba
Być pogodzonym
A jeśli gdzieś jesteś, choć sama tu żyję
Samotność nie puka do drzwi mego losu
Wciąż kochać potrafię i z tym się nie kryję
dopuszczam do głosu
Codzienne życie ubarwiam wspomnieniem
Perły, brylanty są wciąż moją mową
Jedno jest tylko ukryte pragnienie
Być zawsze z tobą
Czarowny walca wir porwał mnie, odurzył
Niczym płatki śniegu zakręcił, zamącił
W zamieci, co potrafi szaleńczo zakurzyć
W zimowy wieczór w twe ramiona wtrącił
Porwani zostaliśmy bez opamiętania
Z Wisły szumem i dżwiękiem hejnału z Kościoła
Cygana na skrzypcach na Floriańskiej grania
I Zygmunta Dzwonu, gdy z Wawelu wołał
Tak nas Sukiennice szczęśliwych zastały
Latarnie z Rynku nisko się skłoniły
Szare gołębie, co dawno już spały
W murach krakowskich kamienic się skryły
