Zakwitam w czterech porach roku
Wspomnienia żyją wciąż w przyjażni
Gdy jesteś miły przy mym boku
W mej wyobrażni
Choć czas to mistrz niedościgniony
Pozwala mi zakwitać z tobą
W ten upragniony czas spełniony
Jak szumu z wodą
Gdziekolwiek pójdę w czas jesieni
A zima mnie otuli puchem
To me uczucia nic nie zmieni
Zostanę twoim dobrym duchem
Mgłą jestem w przestrzeni, co ciało otula
Mgławicą gwiazd srebrnych w otchłani nieba
I wielką tęsknotą, co rodzi się w bólach
gdy ciebie nie ma
Tam mnie poszukaj w bezkresie kosmosu
Gdzie jasność drogę rozświetla najbardziej
Cisza i spokój i nie ma chaosu
tam mnie odnajdziesz
Twoje imię podawane z szacunkiem i dumą
Dziś stało się przysięgą i werblem sumienia
W sercu mocno napiętą i drgającą struną
I wiecznym płomieniem nie do ugaszenia
Za drutami Auschwitz Birkenau niebo było obce
Wszedłeś dobrowolnie w otchłań tego piekła
Gdzie człowiek był numerem, a barak grobowcem
Tylko śmierć i cierpienie się go nie wyrzekła
W raportach skrytych, co zły los odmieni
Zapisałeś prawdę , niczym krzyk śmiertelny
By świat się dowiedział, nim umrze sumienie
Woła do was żołnierz, syn tej krwawej ziemi
Za drutem kolczastym, gdzie szept stał się bronią
A nadzieja tajnym wśród cierpień ukryciem
Potrafiłeś unieść swą żołnierską dłonią
Ciężar większy od strachu o swe własne życie
Jak prosta powinność, chleb łamany w domu
Z wiary, że Polska to więcej niż mapa
Nie pytałeś , czy wrócisz, ryzykiem świadomy
gdy pistolet do głowy przyłoży esesmańska łapa
Uciekłeś stamtąd , nie od odpowiedzialności
Walczyłeś dalej, gdy wojna zamieniła maski
Człowiek , stworzony do życia na wolności
Życie to ból i krew, miłość, cienie i blaski
Lecz wolność nadeszła w obcym mundurze
Ciężka, jak założone świtem żelazne kajdany
Stałeś cicho i prosto w żołnierskiej strukturze
Twardo do końca przyjąłeś zadawane rany
W chłodnej celi czekałeś świadomie wyroku
Śmierć to nie granica, którą honor przekroczy
Po żołniersku, mocno dotrzymałeś jej kroku
Tylko bez łez, zostały zmęczone pod powieką oczy
Padł strzał w piwnicy , cisza na wieczność opada
Błysk światełka ostatni w świadomości miałeś
Dla ciebie, żołnierza śmierć lepsza niż zdrada
Wierności swej Ojczyżnie pięknie dochowałeś
Tarmosił dziadek pannę w ogrodzie
A panna krzyczy; ratunku, złodziej !
Już mi potargał cały fartuszek!
i się dobiera do jabłek i gruszek !
Jest w moim sadzie owoców wiele
I tak dorodne, jak dzwony w kościele
Lecz na drabinę się dziadek gramoli
myśli, że zgrabny i poswawoli
Dziadek się wspina, a czas ucieka
drabina długa, a on nie zwleka
Wspiął się wysoko, pod same chmury
Wtem, trach,jak gruszka spadł z samej góry
Leży i jęczy, bo potarmosił
swoje ubrania choć chciał fartuch Zosi
Popatrz więc dziadku na wiek i urodę
Potarmosić to możesz swą siwą brodę
