Zakwitam w czterech porach roku
Wspomnienia żyją wciąż w przyjażni
Gdy jesteś miły przy mym boku
W mej wyobrażni
Choć czas to mistrz niedościgniony
Pozwala mi zakwitać z tobą
W ten upragniony czas spełniony
Jak szumu z wodą
Gdziekolwiek pójdę w czas jesieni
A zima mnie otuli puchem
To me uczucia nic nie zmieni
Zostanę twoim dobrym duchem
Mgłą jestem w przestrzeni, co ciało otula
Mgławicą gwiazd srebrnych w otchłani nieba
I wielką tęsknotą, co rodzi się w bólach
gdy ciebie nie ma
Tam mnie poszukaj w bezkresie kosmosu
Gdzie jasność drogę rozświetla najbardziej
Cisza i spokój i nie ma chaosu
tam mnie odnajdziesz
Twoje imię podawane z szacunkiem i dumą
Dziś stało się przysięgą i werblem sumienia
W sercu mocno napiętą i drgającą struną
I wiecznym płomieniem nie do ugaszenia
Za drutami Auschwitz Birkenau niebo było obce
Wszedłeś dobrowolnie w otchłań tego piekła
Gdzie człowiek był numerem, a barak grobowcem
Tylko śmierć i cierpienie się go nie wyrzekła
W raportach skrytych, co zły los odmieni
Zapisałeś prawdę , niczym krzyk śmiertelny
By świat się dowiedział, nim umrze sumienie
Woła do was żołnierz, syn tej krwawej ziemi
Za drutem kolczastym, gdzie szept stał się bronią
A nadzieja tajnym wśród cierpień ukryciem
Potrafiłeś unieść swą żołnierską dłonią
Ciężar większy od strachu o swe własne życie
Jak prosta powinność, chleb łamany w domu
Z wiary, że Polska to więcej niż mapa
Nie pytałeś , czy wrócisz, ryzykiem świadomy
gdy pistolet do głowy przyłoży esesmańska łapa
Uciekłeś stamtąd , nie od odpowiedzialności
Walczyłeś dalej, gdy wojna zamieniła maski
Człowiek , stworzony do życia na wolności
Życie to ból i krew, miłość, cienie i blaski
Lecz wolność nadeszła w obcym mundurze
Ciężka, jak założone świtem żelazne kajdany
Stałeś cicho i prosto w żołnierskiej strukturze
Twardo do końca przyjąłeś zadawane rany
W chłodnej celi czekałeś świadomie wyroku
Śmierć to nie granica, którą honor przekroczy
Po żołniersku, mocno dotrzymałeś jej kroku
Tylko bez łez, zostały zmęczone pod powieką oczy
Padł strzał w piwnicy , cisza na wieczność opada
Błysk światełka ostatni w świadomości miałeś
Dla ciebie, żołnierza śmierć lepsza niż zdrada
Wierności swej Ojczyżnie pięknie dochowałeś
Tarmosił dziadek pannę w ogrodzie
A panna krzyczy; ratunku, złodziej !
Już mi potargał cały fartuszek!
i się dobiera do jabłek i gruszek !
Jest w moim sadzie owoców wiele
I tak dorodne, jak dzwony w kościele
Lecz na drabinę się dziadek gramoli
myśli, że zgrabny i poswawoli
Dziadek się wspina, a czas ucieka
drabina długa, a on nie zwleka
Wspiął się wysoko, pod same chmury
Wtem, trach,jak gruszka spadł z samej góry
Leży i jęczy, bo potarmosił
swoje ubrania choć chciał fartuch Zosi
Popatrz więc dziadku na wiek i urodę
Potarmosić to możesz swą siwą brodę
Ciepły piasek ustępuje bosym stopom
Posłusznie daje wtulić w jego miękkość
Jak zmęczonym na Olimpie bogom
Uniżenie oddać hołd i wdzięczność
Jak koronki delikatne białe fale
Zagarniają złoty piasek do siebie
Cicho szemrzą nie przejmując wcale
że jak lustro odbijają się w niebie
Jeszcze jeden taniec i ta pieśń
zanim nogi powiodą w bój
poniesiemy swe życie na znój
oddać śmierci cześć
Dobrze, gdy każdy jeszcze żyje
Wielu z nas nie wróci już
Zatańczmy, póki chęci, cóż
I serce bije
Przykryje nas piach i kurz
i deszcz jesienny zmyje
Nie trzeba nam pięknych róż
Gdy pamięć żyje
Wśród gęstwiny lasów, co nieludzką ręką
pną swe wierzchołki z naturą przyrody
skręcone i proste wysiłkiem i męką
obrosłe mchem starym, niczym starców brody
jak ręce złożone w modlitwie do nieba
kiedy zgniewane grzmi i karą grozi
wzniosłe i wsparte o siebie tkwią drzewa
a słabsze w cierpieniu wybaczenia prosi
Każde z nich kryje tajemnice szpiega
Strzeże polany przed wścibskim człowiekiem
Gdzie cisza, żaden odgłos nie dobiega
a ludzka stopa stanęła przed wiekiem
łąka zielona ukryta bezpiecznie
jak małe dziecko przez matkę chronione
tkwi tu jezioro niedostępne, wieczne
niczym żabie oko ponure, zielone
Choć rzęsą obrosłe, to zwabia i kusi
Lepiej by niepowołany nie znał tajemnicy
W nim żyje za karę i męczyć się musi
dusza bagiennej, zwodniczej pokutnicy
Piękna to była dziewczyna wesoła
lekko podchodziła do sprawy miłości
Chłopców zwabiała do siebie wokoło
Oni walczyli o względy z zazdrości
Igrała z ogniem, głośno z nich się śmiała
Oni, jak rycerze stawali do boju
Nierzadko umierali, krew często się lała
W pojedynku, w śmiertelnym utrudzeni znoju
Dusze rycerzy, co zginęli za nią
krążyły nad dziewczyną w bolesnej rozpaczy
I przeklęli jej duszę, nie pomógł jej Anioł
bo nie było litości, żaden nie wybaczył
Porwał jej duszę diabeł kuty, srogi
Poniósł daleko, choć mu ciężka była
Nadział , jak na widły na swe nędzne rogi
W jeziorze tym dusza już się utopiła
Płacze więc w rozpaczy biednej dziewki dusza
Nikt jej nie usłyszy, bardzo wiele straci
Teraz, gdy za póżno, nikogo nie wzrusza
Kochaj zawsze uczciwie, bo los ci odpłaci
