CZERWONA RÓŻA
JULIA;
Przez okno upadła czerwona róża
leży na stole jej płomienny ślad
Jak blask gasnącego dnia
co ostatkiem sił przed zachodem padł
I zgasł
Teraz krwawi na białym obrusie
Rozpalona serc naszych burza
Zniknie plama z bladym świtaniem
Tylko płomienna czerwona róża
Zostanie
Pod oknem stoi jego wierny cień
Poniosę zapach róży przez życie
Tylko wymarzony ślubny tren
Pozostanie w moich snach skrycie
Nawet w dzień
ROMEO;
Stoję pod twym oknem z różą
To pożegnanie , rozumiem
Nasza miłość się już nie spełni
Wybaczyć umiem
Wrzuciłem czerwoną różę
Wiem, że zrozumiesz
Mych uczuć płomienną burzę
Zatrzymać umiesz
NARRATOR;
Cień co stał pod oknem
miał duszę i ciało
Żył
Jakby to było mało
Bolało
A w ręce trzymał
Czerwoną różę
I drgnął, bo w sercu zapisał
Muszę
Rzucił przez okno swej Julii wyznanie
Choć nigdy spełnionym nie pozostanie
Julia poniesie przez życie swe ciernie
Romea pamięć co kochał ją wiernie
Co cieniem był dla niej choć zmarł o poranku
Lecz pamięć zostanie o wiecznym kochanku
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz