Ciepły piasek ustępuje bosym stopom
Posłusznie daje wtulić w jego miękkość
Jak zmęczonym na Olimpie bogom
Uniżenie oddać hołd i wdzięczność
Jak koronki delikatne białe fale
Zagarniają złoty piasek do siebie
Cicho szemrzą nie przejmując wcale
że jak lustro odbijają się w niebie
Jeszcze jeden taniec i ta pieśń
zanim nogi powiodą w bój
poniesiemy swe życie na znój
oddać śmierci cześć
Dobrze, gdy każdy jeszcze żyje
Wielu z nas nie wróci już
Zatańczmy, póki chęci, cóż
I serce bije
Przykryje nas piach i kurz
i deszcz jesienny zmyje
Nie trzeba nam pięknych róż
Gdy pamięć żyje
Wśród gęstwiny lasów, co nieludzką ręką
pną swe wierzchołki z naturą przyrody
skręcone i proste wysiłkiem i męką
obrosłe mchem starym, niczym starców brody
jak ręce złożone w modlitwie do nieba
kiedy zgniewane grzmi i karą grozi
wzniosłe i wsparte o siebie tkwią drzewa
a słabsze w cierpieniu wybaczenia prosi
Każde z nich kryje tajemnice szpiega
Strzeże polany przed wścibskim człowiekiem
Gdzie cisza, żaden odgłos nie dobiega
a ludzka stopa stanęła przed wiekiem
łąka zielona ukryta bezpiecznie
jak małe dziecko przez matkę chronione
tkwi tu jezioro niedostępne, wieczne
niczym żabie oko ponure, zielone
Choć rzęsą obrosłe, to zwabia i kusi
Lepiej by niepowołany nie znał tajemnicy
W nim żyje za karę i męczyć się musi
dusza bagiennej, zwodniczej pokutnicy
Piękna to była dziewczyna wesoła
lekko podchodziła do sprawy miłości
Chłopców zwabiała do siebie wokoło
Oni walczyli o względy z zazdrości
Igrała z ogniem, głośno z nich się śmiała
Oni, jak rycerze stawali do boju
Nierzadko umierali, krew często się lała
W pojedynku, w śmiertelnym utrudzeni znoju
Dusze rycerzy, co zginęli za nią
krążyły nad dziewczyną w bolesnej rozpaczy
I przeklęli jej duszę, nie pomógł jej Anioł
bo nie było litości, żaden nie wybaczył
Porwał jej duszę diabeł kuty, srogi
Poniósł daleko, choć mu ciężka była
Nadział , jak na widły na swe nędzne rogi
W jeziorze tym dusza już się utopiła
Płacze więc w rozpaczy biednej dziewki dusza
Nikt jej nie usłyszy, bardzo wiele straci
Teraz, gdy za póżno, nikogo nie wzrusza
Kochaj zawsze uczciwie, bo los ci odpłaci
Zima nam tu obrodziła
Człowiek jest spełniony
Zarząd Dróg Odśnieżający
Niezadowolony
Śnieg i muldy, lody, zaspy
Na chodnikach leżą
A piaskarki do prac swoich
Wcale się nie spieszą
Zarząd Miejski, jak to zwykle
Co roku nie zdąża
Zimę za to, że tak sypie
Wciąż winą obciąża
Zarząd chętnie, niczym misiu
Przespał by w swej gwarze
Ale mu nie pozwalają
Miejscy gospodarze
Dobrze chociaż, że słoneczko
Na tym mrozie świeci
I najwięcej tej radości
Mają zimą dzieci
Małe nieporadne drzewko
Ledwo pokryte drobnymi listkami
Wspina się wszystkimi gałązkami
Instynktownie do słońca, jak matce na kolana
Walczy o światło, ciepło, pogłaskanie
Słoneczną promienną miłość
I dobroć lazurowego nieba
Wszystko, co przychodzi, chce żyć
Pchają się na wyścigi, żeby zdążyć
Bez wyjątku
Mimo wszystko
To właśnie czas zmartwychwstania
O cichym poranku, w blasku jutrzenki
Cud zmartwychwstania dokonał się wielki
Kamień odsunięty, grób pusty stoi
Niechaj się śmierci już człowiek nie boi
Pan z grobu powstał, śmierć pokonana
Na rękach i nogach zabliżniona rana
On wziął na siebie grzechy tego świata
Niewinny całkiem dał życie za brata
Za nas, za ludzi, chociaż sam był Bogiem
I żył wśród nas życiem prostym i ubogim
Ten, co krzyż dżwigał i umierał w męce
Gdy przebijali mu nogi i ręce
Co szukał w modlitwie Boga, swego Ojca
Zrobił to dla nas, z miłości bez końca
Dziś żyje, zmartwychwstał, dał nam to przesłanie
Kto za Nim pójdzie, już z nim pozostanie
Już
nie mamy do stracenia
Mało wiele
Odkładamy, że spotkamy się w niedzielę
I z dzieciństwa przypomnimy sobie czas
Bo za chwilę może też nie będzie nas
Już
czas nagli, niecierpliwie przypomina
Że ucieka wciąż z godziną nam godzina
Nie powtórzy się, co było nam już dane
Nasze smutki i radości roześmiane
Może kiedyś znów spotkamy się przypadkiem
Bo umówić się nam będzie pewnie trudno
Po policzkach łzy potoczą się ukradkiem
I od wspomnień zrobi się nam bardzo smutno
Może kiedyś znów pójdziemy gdzieś na kawę
I przeczytasz tam z tomiku swoje wiersze
Lub wypomnisz mi niezawinioną sprawę
Kiedy koncert dadzą nam zielone świerszcze
Może kiedyś zobaczymy się realnie
I nie będzie to jedynie głos w eterze
To życzenie, choć dla losu jest banalne
Nie odmówi nam spotkania, mocno wierzę
CZERWONA RÓŻA
JULIA;
Przez okno upadła czerwona róża
leży na stole jej płomienny ślad
Jak blask gasnącego dnia
co ostatkiem sił przed zachodem padł
I zgasł
Teraz krwawi na białym obrusie
Rozpalona serc naszych burza
Zniknie plama z bladym świtaniem
Tylko płomienna czerwona róża
Zostanie
Pod oknem stoi jego wierny cień
Poniosę zapach róży przez życie
Tylko wymarzony ślubny tren
Pozostanie w moich snach skrycie
Nawet w dzień
ROMEO;
Stoję pod twym oknem z różą
To pożegnanie , rozumiem
Nasza miłość się już nie spełni
Wybaczyć umiem
Wrzuciłem czerwoną różę
Wiem, że zrozumiesz
Mych uczuć płomienną burzę
Zatrzymać umiesz
NARRATOR;
Cień co stał pod oknem
miał duszę i ciało
Żył
Jakby to było mało
Bolało
A w ręce trzymał
Czerwoną różę
I drgnął, bo w sercu zapisał
Muszę
Rzucił przez okno swej Julii wyznanie
Choć nigdy spełnionym nie pozostanie
Julia poniesie przez życie swe ciernie
Romea pamięć co kochał ją wiernie
Co cieniem był dla niej choć zmarł o poranku
Lecz pamięć zostanie o wiecznym kochanku
Śpiewają więc na różne tony , posłusznie
gardłując , ile tylko sił im starczy w dziobach
aby radość sprawić, chmurę odjąć z czoła
spokój przynosić wszystkim dookoła
i mądremu władcy, kiedy wiatr zawiewa
gdy zabraknie słońca i siecze ulewa
do ziemi przygniata bezlitośnie drzewa
Od niego wiedzą, przetrwania się nauczyć trzeba
straż ptasia wiernie swemu panu służy
Wie, ze słońce zawsze musi wyjść po burzy
Jako król lasu na swym skromnym tronie
zasiadł na pniu wysokim i w złotej koronie
podparłszy ręką w zadumie blade skronie
spojrzał w daleką przyszłość zieloną
co przed nim stoi w kolorze nadziei
że jeszcze wiele się w tym lesie zmieni
U stóp poddańczo uległy pień leży
w gliniastym podłożu pośród leśnych ścieżyn
a w tle kotary z paproci i jeżyn
stwarzają z należną fantazją bajeczną
poczucie potęgi, niezniszczalność, wieczność
Oparł swą rękę na poręczy tronu
zasłuchany cierpliwie w czystej wody tonu
strumyka, co z góry, jak wodospad z pionu
u stóp swego władcy się łasi i nurza
szemrze pieśń lasów, odwiecznie prawdziwą
uzdrowicielską nie milknącą, żywą
poi ziemię i drzewom nieprzepastnym daje
wyrastać w górę, w niebo i osiągać raje
wzdłuż i wszerz powiększać obszary i kraje
choć wątły , to mocny w swojej sile ducha
bo mądrego ma króla, który go wciąż słucha
Władca wschłuchany w ptactwo leśne różne
to, co jest stałe i lotne podróżne
śpiewają więc na różne tony, posłuszne
Raz spotkała żabka szczura
i powstała awantura
bo ze szczura kawał gbura
że przeszkadza mu, jak góra
Wrzeszczy na nią hura, hura
huzia, huzia, ''jak na Józia''
aż już cały, jak purpura
i tak ''po kobyle '' mknie
Żabce przykro robi się
i przez łzy swój protest śle
Zzieleniała już ze złości
i tak mówi mu najprościej;
''słoma z butów ci wychodzi''
tak odzywać się nie godzi
naucz się kultury, proszę
masz jej ledwie kilka groszy
nie wstyd ci jest drogi szczurze
że nic nie wiesz o kulturze ?
Szczur zawinął ogon długi
coś pomyślał raz i drugi.
Czy zrozumiał , kto go wie
Poszedł, zniknął w sinej mgle
Zawsze w mowie poznasz pana
gdzie kultura słowem zgrana
Gdzie niebo z horyzontem ginie
i w jedną kreskę się jednoczy
w rozgrzanych piaskach na pustyni
dostojnie karawana kroczy
Wielbłądy niczym białe żagle
płyną i żadna fala ich nie targa
kołyszą się dostojnie , zgrabnie
niosą podróżnych na swych garbach
Choć słońce pali bezlitośnie
dążą do celu, nic nie zraża
bo wciąż nadzieja w sercu rośnie
że na ich drodze jest oaza
Oto przed nimi już nagroda
na tej piaszczystej bez dna pustyni
są palmy, żródło życia, woda
i ta nadzieja, co nie ginie
Raz pan Tomek chciał mieć domek
bo mu się marzyło
gdy był na zielonej łączce
i słońce prażyło
Tak przygrzało mu na głowę
kiedy leżał w trawie
więc uwierzył, że marzenia
spełnią się na jawie
Bowiem ciułał i hakował w pocie dla ojczyzny
lat 30 mu minęło, doczekał siwizny
i ubyło sił, kondycji, tężyzny mężczyzny
Ale przybył mu garb w plecach oraz pot i blizny
Nie odłożył nic na domek, zostały wspomnienia
urząd czyhał już z podatkiem od wzbogacenia
Lecz pan Tomek, nie ułomek
nie wyrzekł się marzeń
wybrał się do znanych banków
Tu znów seria zdarzeń
Od Annasza do Kajfasza uchodził swe nogi
lecz niestety w każdym banku kredyt był za drogi
by mógł Tomek kupić domek, lat spłacać trzydziesci
Toż to prawie stary dziadek, w głowie się nie mieści !
Cóż Tomkowi pozostało, legł na trawie , marzy
byle słonko przygrzewało, coś może się zdarzy !
W odwiedziny raz do kawki, przyszły dwie zielone żabki
do drzwi lekko zapukały, bo maniery dobre miały
Chwilę w progu zaczekały, kulturalnie przywitały
choć się kawka kokosiła, ale jednak była miła
wciąż uprzejmie uśmiechała, czarnym okiem spoglądała
i bez przerwy coś gadając, do mieszkania zapraszała
Żabki miały dla niej kwiatki, co posiały na rabatki
głównie niezapominajki, bo to kwiatki z ładnej bajki
rosną sobie nad potoczkiem, patrzą na świat żabim oczkiem
kiedy żabki płyną łódką, one śmieją się cichutko
powtarzają wciąż przytomnie, nigdy nie zapomnij o mnie
Kawka zaprosiła żabki i nalała kapkę kawki
i okruszek ciasta dała, żeby lepiej smakowała
Żabki taki zamiar miały, bo uprzejme być zechciały
więc o zdrowie zapytały bardzo grzecznie i serdecznie.
Na w rozmowie przelecialo, że pół dnia to było mało
Wpadły żabki więc na koncept, by urządzić w stawie koncert
kawka zaproszona będzie, miejsce dla niej w pierwszym rzędzie
dyrygentem będzie świerszcz, motyl z ważką powie wiersz
Przyszła kawka zaproszona, elegancko wystrojona
i usiadła w pierwszym rzędzie, z ciekawości, jak to będzie
wpięła sobie kolczyk w ucho, a pod szyję czarną muchę
no i ogon lśniący długi, zaś na skrzydłach złote smugi
Przyszły także i owady, no nie było innej rady
siadły obok bez żenady, wszystkie strojne i pachnące
oraz ptaszki śpiewające, terkocące i gwiżdżące
Wkrótce tłoczno się zrobiło, kawce miło to nie było
Niecierpliwi się widownia, słońce pali , jak pochodnia
a na stawie pośród trawy, brak aktorów, czyli żaby
Wtem na liściach, co pływały, już się żabki pokazały
wystrojone w nenufary, ustawione pięknie w pary
chórem śpiewać rozpoczęły i tak mocno się nadęły
tyle siły w sobie miały, że wspaniały popis dały
Zasluchała się widownia, bo koncerty nie są co dnia
gdy pogoda, deszcz nie leje i nic złego się nie dzieje
Koncert trwał do póżnej nocy, księżyc lśnił już z całej mocy
był, jak rogal chudy, mały, więc mu gwiazdki przyświecały
Żabki nisko się skloniły i tak koncert zakończyły
a widownia - brawo, brawo i na bis wołają żwawo
chociaż wieczór bardzo miły, to się żabki już zmęczyły
Księżyc scenę już ozdobił i spać także postanowił.
Na widowni poruszenie, brak aktorów już na scenie
Brzęczą, buczą, poświstują, pogwizdują, hałasują.
, Już afera, awantura, kawka także jest ponura
Już zgłodniała, ma ochotę, zjeść owada, tę niecnotę
Ptaszki także smak nabrały, zrobił się więc ruch niemały
Szybko się zorientowały i ze wstydu raka spiekły
a owady w czas uciekły
Koncert, uczta to dla ucha, muzycznego łakomczucha
co muzyką karmi ducha, delektuje, karmi , słucha
Dla przeszłej miłości i wiecznej chwały
na moście Wisełki kłódeczki zostały
Patrzyły na rzeczkę, od deszczu płakały
cierpliwie wisiały, aż zardzewiały
Czekały, czekały i nie doczekały
wskoczyły do wody, wcale się nie bały
daleko do morza woda je poniesie
już nie ma kłódeczek, woła echo w lesie
Już się staruszkowie nie spotkają wcale
bo on po udarze, ona po zawale
Kłódeczka ze złota nawet nie pomoże
gdy serce niewierne jest dziewczyny hożej
Gdy miłuje szczerze, chłopca nie oszuka
bo serce gorące w jego stronę puka
Ściągnął brwi w gniewie, chłopców dalej zwodzisz
ale przyjdzie chwila,że sobie dogodzisz
za moją krzywdę w niedługą chwileczkę
wykrzywi się w płaczu buzia w podkóweczkę
Poszedł chłopiec szukać w świat innej dziewczyny
tej co go pokocha i lepszej, jedynej
Na pewno ją znajdzie, bo świat ułożony
że te najlepsze, to właśnie są żony
Ku radości wszystkich morał z tego wiersza
że najlepsza panna, niekoniecznie pierwsza
A kłódeczki niech tam na mostach wciąż wizą
zakochani młodzi swe wyznania piszą
Dziewczyna na moście roni łzy do wody
obiecałeś wrócić kochaneczku młody
kłódeczki zniknęły, uroda przemija
byłam wtedy twoja ,teraz już niczyja
Skoczyła dziewczyna do Wisełki małej
co ledwo żródełkiem wody się rozlały
pomoczyła nogi,splotła włosy płowe
-- poszukam innego i kłódeczki nowe
Przyszedł chłopak młody,
dzielny chwat nad chwaty
założył kłódeczki i posłał po swaty
Już od tej pory zwiastują na moście
że szczęśliwi młodzi zapraszają w goście
Ku radości wszystkich morał z tego wiersza
kłódeczka, jak widać nie jest najważniejsza
lub
Wrócił chłopak młody, co przyrzekał miłość
ale już na moście kłódeczki nie było
Dziewczyna niesforna z wiatrem poleciała
słowa danego mu nie dotrzymała
Kłódeczko, kłódeczko, nic jej nie zatrzyma
jeśli u dziewczyny tej miłości nie ma
Była sobie raz kokoszka
taka dziwna, bo matrioszka
była duża, lecz w niej mała
jedna w drugiej się chowała
i zmieniała , tak jak chciała
Raz się wszystkim pokazała
tak malutka, że piszczała
niby z zimna, ogrzać chciała
takie dziecię, co to plecie
mało wie o bożym świecie
jeszcze pisklę w żółtych piórkach.
Dla tej większej, pewnie córka.
Starsza z chowu jest lepszego
dokarmiana, więc wolnego
Piórka kolorowe stroszy
w swoim gniazdku się panoszy
Jeszcze trzecia, jest uparta
znosi jaja raz na kwartał
ale za to jakie wielkie
że pojęcie ginie wszelkie
Aż dwa żółtka w jaju pływa
choć to nie jest żadna ryba
Potem czwarta jest dożarta
cała prawda w tym zawarta
zamiast siedzieć cicho ,woli
obgadywać aż do woli
Pozostałe dwie matrioszki
to dorosłe też kumoszki
na bogato wystrojone
siedzą dumnie nastroszone
i malują wciąż pazurki
bo to wyjątkowe kurki
Lecz gdy trzeba, tak są zgrane
jedna w drugiej pochowane
Wielorakość, jednorodność
dumnie zachowują godność
ukrywają cech tak wiele
w jednym matrioszkowym ciele
Jeszcze słońce wciska się między drzew gałęzie
Te najbogatsze ubrały się w złoto
By wiatr co nimi nieustannie trzęsie
Nie ogołocił ich doszczętnie z nadmierną ochotą
Jeszcze zieleń broni się przed nadchodzącym chłodem
Daje złudną nadzieję owocowym drzewom
Ale jesień już wkracza z piwnym miodem
I kłania po królewsku zachmurzonym niebom
W sadach już pozbierane wszystkie skarby słońca
Zamienione w słodycz śpią w czeluściach szklanych
Lata kres, czas jesieni co obdzieli bez umiaru i końca
Darem w płonących kominkach drzewem opalanych
Nie wszystkie prześpią się w trawach do zimy
Zdają się na łaskę swojej matki ziemi
Złote liście, słomiane wdowy, co się pogubiły
Szukają szczęścia, by swój los odmienić
Zakłócamy im spokój wstępując z szelestem
chwytamy z oddechem napar ich kolorów
Echo nam figlarnie odpowiada - jestem
Pogodzeni z jesienią idziemy bez sporów
Ku jesieni na przeciw spacerem zdążamy
Pamięcią ciepła tego lata otuleni
że od ra
dości słońca, którą teraz mamy
nie boimy się łez deszczu przeziębionej jesieni
Kamelia, odwieczny kwiat kochanków
CZERWONA płomienna, zraniona
Budzona ze świtem, o poranku
Spełniona
Kamelia, kwiat dozgonnej miłości
BIAŁA, otulona nadziei welonem
Marzy o wiecznej czułości
Szalonej
Obie są prawdziwe, jak Julia z Romeo
Biel i czerwień przeplata
Ból i szczęście to dramatu dzieło
To zysk wliczony i strata
MAGNOLIE
Rozwiesiła na gałęziach wiosna
Biało fioletowe kolie
Magnolie
Ozdobne na stołach
Bombiaste świeczniki
Przy słuchaniu liryki
Święci garnki klecą, choć skorupy lecą
Spojrzyj więc do nieba, gdy wybaczyć trzeba
Uczę się od świętych, jak popełniać błędy
Nie ranić nikogo i iść własną drogą
Choć trudną, tym rażniej, z naturą w przyjażni
Psem towarzyszem, wsłuchiwać się w ciszę
Z kotem na kolanach, nie myśleć o ranach
uśmiechać się wszędzie
Wtedy świętym będziesz
Bądż mi kostką cukru przy gorzkiej herbacie
Gdy dotknę ja ustami w wonnym aromacie
Gdy osłodzisz rankiem moich myśli trochę
A słońce na pościel rzuci promień-- kocham !
Niczym łyk napoju ciepłem swym ogrzeje
Skąpana w tym świetle
Co chce , niech się dzieje !
Między ustami, a pucharem wina
Wzburzona gorąca się miłość zaczyna
Nabrzmiewa czerwienią krwi tętniącej w żyłach
Daje radość życia i poczucie w siłach
Słodko niczym nektar po ciele rozpływa
Ale też przekorna ironicznie bywa
Niespokojna miłość nosi zdradę w sobie
Niczym kolce róży rani strony obie
Purpurowe, pachną nocą i za dnia
Wypijmy ten puchar do samego dna
Biały Aniele, mój cichy bez skazy
Wtulam się w Twoje opiekuńcze skrzydła
Gdy raz po razie uderzają razy
A moja nadzieja już zbladła i znikła
Ty okryj mnie zbawczo, uchroń przed ranami
Bym się w twych skrzydłach mógł poczuć bezpiecznie
Spokojnie usnął bez cierpień, z bliznami
Aniele biały, zostań ze mną wiecznie
I jeszcze na koniec
I jeszcze na koniec , zanim się odwrócisz
Pójdziesz w daleką przyszłość bez pośpiechu
Słowem już nie rań, bo wiem, że nie wrócisz
Stań, popatrz mi w oczy i rzuć garść uśmiechu
Nie tego z szyderstwem, co zdradziecko kroczy
Lecz chwile, gdy byliśmy szczęśliwi, jak w niebie
Teraz uśmiech przez łzy rozjaśnia mi oczy
Są już przeżroczyste, już nie widzą ciebie
Kochana, podaj rękę, trzymam cię mocno
siłą będą nasze wspólne marzenia
Choć na drogach od złych przygód tłoczno
Damy radę, dobrego spełnienia
Jestem silny, bo miłość dodana
Jest ogniskiem i ciepłem serc, duszy
Damy radę na tej drodze , kochana
Nic nie złamie jej, nie zniszczy, nie skruszy
Daj rękę, nasze palce są mocne, jak liny
I już razem przez życie pójdziemy
Damy radę z tej jednej przyczyny
Że miłości tej oboje pragniemy
Mów prawdę, proszę, a ja ci pomogę
Wyczuję w dotyku, spojrzeniach twych lodu
I nie zatrzymam, spokojnie idż w drogę
Już miłość moja nie rozgrzeje chłodu
Nie lituj się nad tym, czy będę cierpiała
Wszak jedno więcej, jakie ma znaczenie
Po ranie pewnie będzie blizna trwała
Nie jeden raz w górę toczyłam kamienie
Więc tyle od siebie i żądam i proszę
Mów prawdę, już nie kłam, ja wszystko zrozumiem
Życie potrafi hojne sypnąć groszem
I zabrać wszystko w jednej chwili umie
Jak pies wyliżę wszystkie rany swoje
i wiernopoddańczo znów zaufać sobie
Już o mnie sę nie martw, niech zostanie moje
Na drogę co najlepsze teraz życzę tobie
Gdy lata minęły, a ciebie wciąż nie ma
Czas mnie uraczył nieuniknionym
Przyjęłam spokojnie, bo wiem, że tak trzeba
Być pogodzonym
A jeśli gdzieś jesteś, choć sama tu żyję
Samotność nie puka do drzwi mego losu
Wciąż kochać potrafię i z tym się nie kryję
dopuszczam do głosu
Codzienne życie ubarwiam wspomnieniem
Perły, brylanty są wciąż moją mową
Jedno jest tylko ukryte pragnienie
Być zawsze z tobą
Czarowny walca wir porwał mnie, odurzył
Niczym płatki śniegu zakręcił, zamącił
W zamieci, co potrafi szaleńczo zakurzyć
W zimowy wieczór w twe ramiona wtrącił
Porwani zostaliśmy bez opamiętania
Z Wisły szumem i dżwiękiem hejnału z Kościoła
Cygana na skrzypcach na Floriańskiej grania
I Zygmunta Dzwonu, gdy z Wawelu wołał
Tak nas Sukiennice szczęśliwych zastały
Latarnie z Rynku nisko się skłoniły
Szare gołębie, co dawno już spały
W murach krakowskich kamienic się skryły
